Niepokalanów, 5 V 1937
Maryja!
Drogi Ojcze Gwardianie,
Tak byłem zawalony sprawami, że aż dotąd nie zdobyłem się jeszcze nawet na odpowiedź, ale może i lepiej, że tak się stało, bo przygnębiające wrażenie pierwszych chwil na pewno już przeminęło i znowu możliwości co do rozwoju pracy misyjnej okazują się na horyzoncie.
Ja do Ameryki nie pospieszyłem, bo i tu roboty po same uszy i zdawało mi się, że niewiele bym dopomógł i - przyznać trzeba - że i brat osioł nie zawsze dobrze się sprawował, tak że podróże jakoś mnie teraz niemało zdrowia kosztują, chociaż na tak małych odległościach, jak to jest możliwe na terenie Polski. Wreszcie N. O. Prowincjał [1] też mówił, że Ojciec będąc w Ameryce, będzie też mógł i sprawę centrali MI przygotować.
Otrzymaliśmy od Ministerstwa znowu pozwolenie na trzy miesiące, ale już po 2.000 zł, poza tym staramy się i z zagranicznych kont wysyłać. Także OO. Jezuici pospieszyli z pewną pomocą. Niech im za to Niepokalana wynagrodzi.
Nie wiem, czy mówiłem szczegółowo, że br. Celestyn i br. Romuald niedomagają, a od ataków chroni ich unikanie przemęczenia i strapienia.
Cieszymy się wszyscy, że Niepokalana Ojcu w Ameryce tak tęgo błogosławi [2].
Na razie kończę, bo pracy dużo. Serdecznie pozdrawiam wszystkich mi znanych Ojców i każdego z osobna z prośbą o memento
br. Maksymilian M-a Kolbe [3]
PS - Z Mugenzai no Sono szturmują o pomoc, dlatego wyślę dwóch braci [4]. O ojca jednego, odpowiedniego, na razie jeszcze trudno. Może Niepokalana da, że z byłych niepokalanowskich internistów pełniejszą już dłonią czerpać będzie można.
PS - I my tu borykamy się z długami i prosimy o modlitwę, by Niepokalana, jeżeli tak się Jej podoba, wydobyła z nich swój Niepokalanów, by rozwinął szersze skrzydła do lotu.
Przypisy
[1] O. Anzelm Kubit
[2] O. Samuel Rosenbaiger pośpieszył do USA w celu zbierania ofiar na misje w Japonii przez pracę rekolekcyjną i misyjną wśród tamtejszej Polonii. W Stanach Zjednoczonych przebywał od stycznia 1937 do maja 1938 oraz od 1940 do 30 III 1952. Podczas pierwszej nieobecności w Mugenzai no Sono zastępował go o. Gracjan Kołodziejczyk, a podczas drugiej o. Mieczysław Mirochna. O swej pracy w USA 1937-1938 pisze o. Samuel Rosenbaiger w art. pt. "Garść wrażeń z Ameryki", Wiad. z Prow. 8(1938)34-38.
[3] własnoręczny podpis
[4] Byli to bracia: Chryzostom Chudzicki i Roch Frejlich, którzy wyjechali z Polski na misje do Japonii 15 X 1937 - zob. Pisma OMK IV, 630.
