Kraków, 1 V 1939
Maryja
Drogi Ojcze!
Święcenia [1] są dziś, a akademia 7 [V]. W powrotną drogę do Ojca i br. Kamila przysiadzie się o. Czesław Kellar, gwardian krakowski. Jest on definitorem prowincji, więc trzeba, żeby miał prawdziwe o Niepokalanowie pojęcie. Dobrze więc będzie i po drodze niejedno mu z naszych stosunków opowiedzieć i w Niepokalanowie zapoznać go z naszą pracą, by mógł wyrobić sobie prawdziwe pojęcie o tym, jak Niepokalanów pracuje dla Niepokalanej. Na powrót do Krakowa obiecałem mu, że się postaramy o bilet. Warto by jakiś uczciwy bilet wytrzasnąć, może na torpedę? Zresztą jak będzie staruszkowi wygodniej.
O. Czesława możemy uważać za dziadka Niepokalanowa, bo był moim magistrem (podczas wakacji i przez dwa miesiące przed wyjazdem do Rzymu) [2]. Zresztą magistrował i o. prowincjałowi [3] i o. sekretarzowi [4] i o. Florianowi. Więc rzeczywisty ojciec ojców.
Niech Ci, Drogie Dziecko, Niepokalana błogosławi
br. Maksymilian M-a Kolbe
[Dopisek] Jeśli o. Czesław nie będzie miał nic przeciwko temu, i ja nie widzę przeszkód, by po drodze zboczyć o kilka kilometrów do stron rodzinnych br. Kamila na obiad.
Br. Kamil o tym wie. Przedtem warto będzie dać znać do Państwa, gdzie br. Kamil się chował.
Przypisy
[1] Święcenia diakonatu 1 V 1939 w Krakowie otrzymali pierwsi wychowankowie Małego Seminarium Misyjnego w Niepokalanowie: o. Fulgenty Bąk, o. Gustaw Cisek, o. Izydor Koźbiał, o. Leonard Penar i o. Epifaniusz Śliwa; dnia 29 VI 1939 otrzymali oni święcenia kapłańskie.
[2] w roku 1912
[3] o. Anzelmowi Kubitowi
[4] o. Maurycemu Madzurkowi
