Niepokalanów, 16 I 1941
Maryja!
Drogie Dziecko!
Ucieszyłem się z listu i wiadomości w nim zawartych. Można mi i teraz pisywać. Bądź pewny, że wszystko jest dobrze, że Niepokalana z Ciebie zadowolona. Pozwólmy się Jej prowadzić czy to drogą gładką, czy też wyboistą i ciernistą. Nawet upadki nie powinny nas nigdy zniechęcać. Dość jednego aktu miłości i to miłości nie uczucia, ale tylko woli, tj. jednego aktu zakonnego posłuszeństwa dla Niej wykonanego, by taki upadek na większy tylko pożytek się obrócił.
Św. Teresa od Dzieciątka Jezus pisze nawet, że zgadza się już z myślą, że zawsze będzie niedoskonała, bo trudno, nie jesteśmy jeszcze w niebie [1]. Upadki służą nam do tego, byśmy nie polegali na sobie, ale całą ufność złożyli w ręce Boże, w ręce Niepokalanej, Pośredniczki wszelkich łask.
Zawsze spokojnie i pogodnie; nigdy w smutku.
I my tu doświadczamy namacalnej opieki Niepokalanej.
Polecam Niepokalanej
br. Maksymilian M-a Kolbe [2]
[Adres] Mugenzai no Sono / Nagasaki Hongochi / Nippon - via Slberia
[Nadawca] OO. Franciszkanie / Niepokalanów, p[oczta] Teresin k[oło] Soch[aczewa] (Wr) / Generalna Gubernia
Przypisy
